حوصله ی نوشتن ندارم

برای سحرم دعا کنین

Happy                     

 Valentine

الهی بشکنه قلب سنگت ،الهی

بشکنه قلبت الهی

++++++++++++++++++

توی زندون قلبت آن قدرشلوغ میکنم و زندانی ها را اذیت می کنم تا من رو بندازی تو انفرادی قلبت

==============================

من می نویسم تا یاد او زنده بماند

از تمام دوستانی که تا به حال او را همراهی کردند مهربانانه می خواهم من را نیز همراهی

کنند.

منتظر حضور سبزتان می مانم.

می روم تا با تنهایی خود زندگی تازه بسازم

و با قلب کوچکم آن را رنگ کنم

من می روم

و او می ماند

او می ماند تا......

این وبلاگ را با تمام خاطراتش به بهترین دوستم (مینا)می سپارم او می نویسد

 تا یاد من زنده بماند.

می خواهم از تمام دوستانم بخصوص قطره باران که تا این لحظه مرا تنها نگذاشتند تشکر و

 قدر دانی کنم .

گاهی سر می زنم و از شما نیز می خواهم به این کلبه تنها سری بزنید

گر با من حقیر امری بود در نظرات درج کنید.

                                               باری ما رفتیم

                                                            سبز باشید

                                                                      سبز بمانید

                                                                                  و سبز زندگی کنید

                                                                                 (خدانگهدارمون)

امشب از اون شبایی که بی حسین گریه کنم

یک گوشه ای بشینم و بی صدا هق هق کنم

ارباب زمین خوردت منم

گرمای سوزان کویر بر تن خسته ی کاروانیان نیش می زند و بدن آن ها را آزار می دهد

خورشید آرام آرام غروب می کند آری،غروب دوم محرم است.

اکنون صدایی بر صحرا طنین می افکند این جا کجاست؟؟

ندا می رسد این جا کربلا ست آری حسین (ع) به کربلا می رسد و دل کویر گرم کربلا را

به تب و تاب می اندازد

آسمان نیز دلش می گیرد

و فرات بی صدا اشک می ریزد

مسلم راهی می شود تا سرنوشتی تازه برای آل پیامبر گره بخورد.

پرسیدم از هلال که چرا قامتت خم است؟

آهی کشید و گفت ماه محرم است

باز آمد، آمد تا شهر را سیاه پوش کند

آمد تا دل ها را بلرزاند ، آمد تا چشم ها را اشکبار کند

دوباره صدای طبل در کوچه ها می پیچد دوباره دل ها به سوی کربلا پرواز می کنند ولی چه

پروازی!!؟؟!!

سال هاست محرم می آید و می رود ،سال هاست صدای طبل ها ،زنجیر زنی ها،سنج ها

،نوحه سرایی ... می آید

سال هاست هیئت ها برگزار می شود ولی آیا ما در این سالهل تغییرکرده ایم؟؟؟؟

آیا به حسین(ع) فکر کرده ایم؟؟آیا حس کرده ایم ؟نه فقط حس کرده ایم که حسین که بود؟

به راستی او چرا آمد ؟ابوالفضل (ع) که بارها نامش را بر زبان آوردیم چه هدفی داشت؟؟

فقط این را از محرم می دانیم که بی هدف در خیابان ها پرسه بزنیم و ادعا کنیم که برای او

عزاداری می کنیم ولی این را از خود بپرسیم که آیا جایی هستیم که او بود؟؟آیا آن طور که او

ایستاد ما ایستاده ایم شاید وقت دیگر بتوانیم این گونه باشیم شاید.......

شاید.....